Boşanma davalarında, düğün takılarının kime ait olduğu sorusu sıkça tartışılıyor. Bu konuda görüşlerini paylaşan Avukat Murat Tuğa, konunun sadece bir takı paylaşımı meselesi olmadığını belirtti.
Bingöl’de aile hukuku alanında çalışan Tuğa, Türkiye’deki Medeni Kanun’un Avrupa kökenli olmasının ve Türk kültürüyle uyumsuzluğunun bu tartışmaların temelinde yattığını ifade etti.
Tuğa, altınla ilgili sorunların kültürel, geleneksel ve hukuksal boyutlarının iç içe geçtiğini anlatırken, Avrupa’da takıların genellikle sembolik bir anlam taşıdığını, Türkiye’de ise ekonomik bir değer oluşturduğunu vurguladı.
Örneğin, İsviçre’de hediye edilen tektaş yüzükler ve küçük takılar, çoğunlukla sembolik bir değer taşıyor ve ekonomik yük teşkil etmiyor. Ancak Türkiye’de durum farklı; düğünler sadece birer tören değil, aynı zamanda önemli bir ekonomik değer aktarım aracı olarak işlev görüyor.
Takıların, Türkiye’de birçok aile için sermaye ve güvence sağladığını belirten Tuğa, ailelerin sosyal prestij yarışı içinde altına yüklenen anlamın arttığını kaydetti.
Bu durumun Avrupa’da bir karşılığı olmadığını dile getiren avukat, iki farklı kültürün aynı hukuki düzenlemeye tabi tutulmasının sorunları doğurduğunu ifade etti.
Boşanma süreçlerinde sıkça ortaya çıkan sorular arasında “Düğünde takılan altınlar kime ait?”, “Gelinin ailesinin taktığı altınlar nasıl değerlendirilecek?” ve “Aile büyüklerinin taktığı bilezikler kimin hakkı?” gibi konular bulunuyor.
Yargıtay’ın son içtihatlarına göre, kadına ait eşyalar kadına, erkeğe ait olanlar ise erkeğe verilse de, yerel kültürlerin etkili olduğu bölgelerde bu durumun farklı yorumlandığına dikkat çekti.
Türkiye’de altın uyuşmazlıklarının en sık karşılaşılan boşanma sorunlarından biri haline geldiğini vurguladı.
Tuğa, eğer İsviçre’deki düğün geleneğinde kadınlara on bilezik takılması gibi bir durum olsaydı, Medeni Kanun’un bu konuya özel bir madde ekleyerek düzenleme yapacağını belirtti. Türkiye’de ise benzer bir düzenleme yapılmadığını, dolayısıyla kültürel gerçeklerin göz önünde bulundurulmadığını ifade etti.
Bingöl ve çevresindeki illerde, altının sadece takı değil, aynı zamanda ekonomik güvence olarak algılandığını söyleyen Tuğa, burada altının kadının güvence aracı haline geldiğini, aileler arasında prestij ve sosyal baskı unsuru olduğunu vurguladı.
Bu yüzden altın meselesinin yalnızca hukuki bir problem olmadığını, aynı zamanda kültürel ve toplumsal bir konu olduğunu belirtti.
Son olarak, düğünlerde takılan altınların video ve fotoğraf kaydıyla belgelenmesini ve kimin ne taktığının not edilmesini önerdi. Bu durumun, boşanma halinde hak kayıplarını önleyeceğini söyledi.
Tuğa, Türkiye’deki düğün kültürünün ekonomik yapısı, ailelerin sosyal beklentileri, gelinin güvence anlayışı ve modern Medeni Kanun’un Avrupa kökenli yapısının bir araya gelmesiyle oluşan karmaşık bir kültür-hukuk çatışması yaşandığını ifade etti ve her altın davasının toplumsal bir mesele olarak değerlendirilmesi gerektiğini sözlerine ekledi.